#review | Quarantine Zone: The Last Check
Σας έχει τύχει να παίξετε κάποιο παιχνίδι που ποιοτικά να μπάζει από παντού αλλά, παρ’ όλα αυτά, να το ευχαριστηθείτε πραγματικά; Αυτό ακριβώς έπαθα με το Quarantine Zone: The Last Check. Το κόνσεπτ του μου τράβηξε αμέσως την περιέργεια, με αποτέλεσμα να το βάλω στο μάτι με το που κυκλοφόρησε και, αντίθετα με την πάγια τακτική μου, να το ξεκινήσω χωρίς χρονοτριβή.
Βρισκόμαστε σε κάποια πόλη κάπου στον δυτικό κόσμο. Ένας ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι και ο στρατός έχει στήσει σημεία ελέγχου για την εκκένωση των επιζώντων. Ο ήρωας είναι ένας στρατιώτης στον οποίο ανατίθεται η εξέταση όσων φτάνουν σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά και η απόφαση για το ποιος θα περάσει, ποιος θα μπει σε καραντίνα και ποιος θα οδηγηθεί για «εκκαθάριση».
Έτσι, στο Quarantine Zone: The Last Check αναλαμβάνετε χρέη… παθολόγου. Παίρνετε το στηθοσκόπιο, το θερμόμετρο, το ακτινοσκόπιο και τα λοιπά εργαλεία που ξεκλειδώνετε παίζοντας και αναζητάτε συμπτώματα και ενδείξεις μόλυνσης. Άλλα είναι προφανή, όπως οι δαγκωνιές και τα κόκκινα μάτια, και άλλα πιο ύπουλα, όπως ο πυρετός και οι εκδορές.
Εφ’ όσον κάνετε καλά τη δουλειά σας, κάθε μέρα που περνά θα κερδίζετε χρήματα και Research Points, τα οποία αξιοποιείτε για αναβαθμίσεις του εξοπλισμού σας (περισσότεροι αυτοματισμοί) και του σημείου ελέγχου γενικότερα (καλύτερες εγκαταστάσεις). Στόχος σας είναι να παραδίδετε τον απαιτούμενο αριθμό επιζώντων σε κάθε εκκένωση. Για να τον πετύχετε, το μόνο που χρειάζεται είναι να μη σας ξεφύγει κάποιος μολυσμένος. Στη μοναδική περίπτωση που μου συνέβη, έχασα δύο επιζώντες. Online, είδα παίκτες να χάνουν διψήφιο αριθμό ανθρώπων — και να καταστρέφεται το playthrough τους.
Η καθημερινή ρουτίνα εμπλουτίζεται με μικρά quests και δύο mini games: ένα στο εργαστήριο, όπου ξεκλειδώνετε νέα συμπτώματα «ψαρεύοντας» όργανα από ταλαίπωρους που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία της επιστήμης (χωρίς να το ξέρουν), και ένα τα βράδια, όταν καλείστε να αναχαιτίσετε ορδές από ζόμπι που την πέφτουν στο σημείο ελέγχου. Αμφότερα είναι απλοϊκά — για να μην πω ανέμπνευστα — αλλά μοιάζουν περισσότερο με υποχρεωτικό διάλειμμα παρά ουσιαστική προσθήκη στο βασικό gameplay. Η δε διαχείριση του σημείου ελέγχου είναι μάλλον επιδερμική και γίνεται μέσα από μενού.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση εξ αρχής είναι πως το Quarantine Zone: The Last Check δεν προσπαθεί καν να χτίσει τον κόσμο ή τους χαρακτήρες του. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με τα γραφικά του, ούτε να προσθέσει επιπλέον βάθος στο gameplay. Αντίθετα, ρίχνει όλο του το βάρος (σχεδόν… τζογάροντας) σε έναν μηχανισμό που εν τέλει αποδεικνύεται εκπληκτικά εθιστικός. Όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν απλά για να τον υπηρετούν.
Το τίμημα αυτής της επιλογής είναι σημαντικό. Τα γραφικά είναι χοντροκομμένα, η δράση επαναλαμβανόμενη, το στόρι ανύπαρκτο και τα mini games αγγαρεία. Το χειρότερο ήταν πως σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσα να πω με σιγουριά αν το σύμπτωμα που είχα εντοπίσει ήταν πράγματι θανατηφόρο, ακόμα κι όταν είχα ξεκλειδώσει όλο τον εξοπλισμό (και για να σας προλάβω, έπαιξα σε σύστημα με GeForce RTX 5080 Laptop με τα settings στο τέρμα). Και πριν κλείσω, γιατί οι δημιουργοί θεώρησαν φυσιολογικό να σκάει μύτη τόσος κόσμος με χειροβομβίδες χωμένες στον πισινό του;
Εν πάση περιπτώσει, το Quarantine Zone: The Last Check είναι, χωρίς αμφιβολία, προχειροφτιαγμένο. Ταυτόχρονα κατάφερε να με ψυχαγωγήσει παρά τις εμφανείς αδυναμίες του, κι αυτό είναι που μετράει. Αν σας αρέσουν τα simulations, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να το απολαύσετε όπως κι εγώ. Αρκεί να είστε διατεθειμένοι να του συγχωρήσετε αρκετά.
Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Ιανουάριος 2026
Πλατφόρμες: Xbox Series X|S, PC
