#review | despelote
Με μία πρώτη ανάγνωση, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως το despelote είναι ένα παιχνίδι για το ποδόσφαιρο. Δεν θα μπορούσε να πέσει περισσότερο έξω. Ο τίτλος των Julian Cordero και Sebastian Valbuena, βλέπετε, δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση με τα υπόλοιπα ποδοσφαιρικά παιχνίδια κι αυτό διότι χρησιμοποιεί το λαοφιλέστερο σπορ απλώς ως όχημα για να μας μεταφέρει στο Κίτο στις αρχές της νέας χιλιετίας.
Βρισκόμαστε στο 2001, με το Εκουαδόρ να δίνει τη μεγάλη μάχη για την πρόκρισή του στο Μουντιάλ του 2002. Στην πρωτεύουσα της χώρας, η πορεία της εθνικής ομάδας μονοπωλεί το ενδιαφέρον: άπαντες περιμένουν με ανυπομονησία καθένα από τα πέντε εναπομείναντα παιχνίδια. Η πρώτη συμμετοχή στην ιστορία του Εκουαδόρ σε Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι μικρή υπόθεση.
Εκεί λοιπόν συναντάμε τον οκτάχρονο Julian, μία ελαφρώς διαφοροποιημένη εκδοχή του ενός εκ των δημιουργών του παιχνιδιού, καθώς, όπως αναφέρει, στην πραγματικότητα ήταν μόλις τεσσάρων ετών εκείνη την περίοδο. Το despelote είναι, ουσιαστικά, η αφήγηση των αναμνήσεων που θα ήθελε να έχει — αναμνήσεων που πατούν στο ποδόσφαιρο, όμως αποτυπώνουν τη γενικότερη κατάσταση μιας ολόκληρης χώρας.
Το παιχνίδι χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια, ένα για κάθε αγώνα που μένει στα προκριματικά. Ως Julian, έκανα ό,τι θα έκανε κάθε παιδί: πήγα με τη μαμά μου για ψώνια, μίλησα με τους φίλους μου, έκανα σκανδαλιές στο πάρκο (εμπνευσμένο από το Πάρκο Λα Καρολίνα στο Κίτο), πέρασα χρόνο με τη μικρή μου αδερφή και — φυσικά — δεν έχασα ευκαιρία να κλωτσήσω κάθε μπάλα που βρέθηκε μπροστά μου. Ο μικρός αλλά χαριτωμένος κόσμος του despelote με υποδέχθηκε στην παστέλ, σέπια αισθητική του με αγάπη δίνοντάς μου την ελευθερία να τον εξερευνήσω.
Ο Cordero αναλαμβάνει και ρόλο αφηγητή, μιλώντας μας για τη ζωή στο Εκουαδόρ. Στο παρασκήνιο, άνθρωποι μιλούν για τον πληθωρισμό, την εγκληματικότητα, τις επικείμενες εκλογές, την ανεργία, ακόμα και για τον κινηματογράφο — λογικό αφού ο πατέρας του είναι σκηνοθέτης. Όλα αυτά είναι πράγματα ακατανόητα για ένα οκτάχρονο παιδί, όμως για τον ενήλικα παίκτη συμπληρώνουν την εικόνα της εποχής. Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά μια μικρή ανάσα μέσα σε μία ζόρικη καθημερινότητα.
Σε ό,τι αφορά τον χειρισμό, η προσέγγιση είναι απλή αλλά όχι επιφανειακή, κάτι αναμενόμενο μιας που το despelote αντικατοπτρίζει την αντίληψη ενός οκτάχρονου για το ποδόσφαιρο. Η μπάλα «κολλάει» στα πόδια του παίκτη με τις ντρίπλες να εκτελούνται αυτόματα. Το σπριντ απαιτεί περισσότερη ακρίβεια (γίνεται με το RT — το παιχνίδι παίζεται καλύτερα με χειριστήριο), ενώ για το σουτ, ο δεξιός μοχλός μιμείται την κίνηση του ποδιού («φορτίζοντας» προς τα πίσω και κατόπιν με κίνηση προς τα εμπρός). Η ίδια λογική χρησιμοποιείται και στο ποδοσφαιράκι που παίζει ο Julian στην κονσόλα του, το Tino Tini’s Soccer 99, ένα παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι και ένας γλυκός φόρος τιμής στο Dino Dini’s Soccer.
Το despelote δεν κρατά πολύ — χρειάστηκα κάτι παραπάνω από δύο ώρες για να το ολοκληρώσω. Κι όμως ήταν υπεραρκετά για να μου διηγηθεί μία μεστή, ανθρώπινη ιστορία. Με τον Julian Cordero σε ρόλο ξεναγού, γνώρισα το Εκουαδόρ του 2001 μέσα από ένα προσωπικό, τρυφερό πρίσμα (αλήθεια, πόσο όμορφο θα ήταν να βλέπαμε κάτι αντίστοιχο για το Ευρωπαϊκό του 2004;). Ένα οδοιπορικό σε μία χώρα που έχει περάσει δύσκολα, όπου το ποδόσφαιρο λειτουργεί σαν μια μικρή απόδραση και η παιδική ματιά κάνει τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο απλά απ’ ό,τι πραγματικά είναι.
Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Δεκέμβριος 2025
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC, Switch
