Κάπως έτσι, βρέθηκα με συνοπτικές διαδικασίες πίσω στα 90s, τότε που ο Σωκράτης Κόκκαλης έφερνε στην Ελλάδα το Ξυστό με αποτέλεσμα όλη η χώρα να τα ξύνει μανιωδώς, κυνηγώντας εκατομμύρια (δραχμές). Ακριβώς σε αυτή τη λογική πατάει το Scritchy Scratchy. Βέβαια εδώ ξεκίνησα ταπεινά, τρίβοντας ένα πιάτο για να βγάλω τα πρώτα μου δολάρια. Μόλις συμπλήρωσα $10, αγόρασα το πρώτο μου ξυστό διεκδικώντας μεγαλύτερα κέρδη.

Τα δεκάδες δολάρια έγιναν εκατοντάδες, μετά χιλιάδες, μετά εκατομμύρια και κάπου εκεί, τα ποσά ξέφυγαν τόσο που έπαψαν να έχουν νόημα. Κι αν οι τύποι των ξυστών άλλαζαν στην πορεία, η λογική παρέμεινε η ίδια. Επένδυσα τα κέρδη μου σε διάφορα upgrades (boosters τύχης, αυτόματοι «ξύστες» για να μην πιαστεί το χέρι από το πάνω-κάτω, συσκευές που αγοράζουν λαχεία, gadgets που επηρεάζουν τον χρόνο και διακοσμητικά), καθώς περίμενα να ανέβω level ώστε να αποκτήσω πρόσβαση σε ακριβότερα ξυστά.

Level up όμως δεν έκανα μόνο εγώ, ο παίκτης, αλλά και τα διάφορα είδη ξυστών (όσο περισσότερα έξυνα από το καθένα), αυξάνοντας τις πιθανότητές μου για περισσότερα κέρδη. Κάθε τζακπότ με έφερνε πιο κοντά στην επόμενη αναβάθμιση που με τη σειρά της μου επέτρεπε να προχωρήσω πιο άνετα στην επόμενη κατηγορία. Στην ουσία, το Scritchy Scratchy είναι ένας αδιάκοπος κύκλος ντοπαμίνης που επανεκκινεί μόνο τις λίγες φορές που θα αναγκαστείτε να χάσετε, ώσπου να φτάσετε στο φινάλε.

Από ένα σημείο κι έπειτα, το παιχνίδι γίνεται idler. Έχοντας αγοράσει τα πάντα, απλά παρακολουθούσα τα χρήματά μου να αυξάνονται, μέχρι να αποφασίσω ότι ήμουν εντάξει για το — όποιο — επόμενο βήμα. Η προσέγγισή μου ήταν απλή: υπομονή πριν περάσω στο επόμενο ξυστό και μακριά από εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο υπόλοιπό μου (ω, ναι, υπάρχουν και τέτοια). Δεν ασχολήθηκα ποτέ ξανά με πιάτα.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Scritchy Scratchy είναι η επανάληψη — από την οποία υπέφεραν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό κι άλλοι τίτλοι με στοιχεία τζόγου που δοκίμασα πρόσφατα, από το This Ain’t Even Poker, Ya Joker μέχρι το CloverPit. Τουλάχιστον εδώ η πρόοδος επιταχύνεται σε κάθε νέο playthrough, οπότε δεν ένιωσα να γίνεται «κοιλιά». Μ’ αυτά και μ’ εκείνα έκλεισα κάτι παραπάνω από 12 ώρες gameplay και, για να είμαι ειλικρινής, ούτε που κατάλαβα για πότε πέρασαν.

Είστε κι εσείς όπως εγώ; Πετάτε τη σκούφια σας για παιχνίδια όπου η στρατηγική καλύπτεται από το πέπλο του τζόγου; Έχετε γονατίσει κάθε ψηφιακή εκδοχή του πόκερ, από το Balatro μέχρι το Red Dead Redemption 2; Ε, τότε ξέρετε ήδη τι να κάνετε.

Μου θύμισε: This Ain’t Even Poker, Ya Joker
Κυκλοφορία έκδοσης: Μάρτιος 2026
Πλατφόρμες: PC, iOS, Android

Βρισκόμαστε στο 2001, με το Εκουαδόρ να δίνει τη μεγάλη μάχη για την πρόκρισή του στο Μουντιάλ του 2002. Στην πρωτεύουσα της χώρας, η πορεία της εθνικής ομάδας μονοπωλεί το ενδιαφέρον: άπαντες περιμένουν με ανυπομονησία καθένα από τα πέντε εναπομείναντα παιχνίδια. Η πρώτη συμμετοχή στην ιστορία του Εκουαδόρ σε Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι μικρή υπόθεση.

Εκεί λοιπόν συναντάμε τον οκτάχρονο Julian, μία ελαφρώς διαφοροποιημένη εκδοχή του ενός εκ των δημιουργών του παιχνιδιού, καθώς, όπως αναφέρει, στην πραγματικότητα ήταν μόλις τεσσάρων ετών εκείνη την περίοδο. Το despelote είναι, ουσιαστικά, η αφήγηση των αναμνήσεων που θα ήθελε να έχει — αναμνήσεων που πατούν στο ποδόσφαιρο, όμως αποτυπώνουν τη γενικότερη κατάσταση μιας ολόκληρης χώρας.

Το παιχνίδι χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια, ένα για κάθε αγώνα που μένει στα προκριματικά. Ως Julian, έκανα ό,τι θα έκανε κάθε παιδί: πήγα με τη μαμά μου για ψώνια, μίλησα με τους φίλους μου, έκανα σκανδαλιές στο πάρκο (εμπνευσμένο από το Πάρκο Λα Καρολίνα στο Κίτο), πέρασα χρόνο με τη μικρή μου αδερφή και — φυσικά — δεν έχασα ευκαιρία να κλωτσήσω κάθε μπάλα που βρέθηκε μπροστά μου. Ο μικρός αλλά χαριτωμένος κόσμος του despelote με υποδέχθηκε στην παστέλ, σέπια αισθητική του με αγάπη δίνοντάς μου την ελευθερία να τον εξερευνήσω.

Ο Cordero αναλαμβάνει και ρόλο αφηγητή, μιλώντας μας για τη ζωή στο Εκουαδόρ. Στο παρασκήνιο, άνθρωποι μιλούν για τον πληθωρισμό, την εγκληματικότητα, τις επικείμενες εκλογές, την ανεργία, ακόμα και για τον κινηματογράφο — λογικό αφού ο πατέρας του είναι σκηνοθέτης. Όλα αυτά είναι πράγματα ακατανόητα για ένα οκτάχρονο παιδί, όμως για τον ενήλικα παίκτη συμπληρώνουν την εικόνα της εποχής. Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά μια μικρή ανάσα μέσα σε μία ζόρικη καθημερινότητα.

Σε ό,τι αφορά τον χειρισμό, η προσέγγιση είναι απλή αλλά όχι επιφανειακή, κάτι αναμενόμενο μιας που το despelote αντικατοπτρίζει την αντίληψη ενός οκτάχρονου για το ποδόσφαιρο. Η μπάλα «κολλάει» στα πόδια του παίκτη με τις ντρίπλες να εκτελούνται αυτόματα. Το σπριντ απαιτεί περισσότερη ακρίβεια (γίνεται με το RT — το παιχνίδι παίζεται καλύτερα με χειριστήριο), ενώ για το σουτ, ο δεξιός μοχλός μιμείται την κίνηση του ποδιού («φορτίζοντας» προς τα πίσω και κατόπιν με κίνηση προς τα εμπρός). Η ίδια λογική χρησιμοποιείται και στο ποδοσφαιράκι που παίζει ο Julian στην κονσόλα του, το Tino Tini’s Soccer 99, ένα παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι και ένας γλυκός φόρος τιμής στο Dino Dini’s Soccer.

Το despelote δεν κρατά πολύ — χρειάστηκα κάτι παραπάνω από δύο ώρες για να το ολοκληρώσω. Κι όμως ήταν υπεραρκετά για να μου διηγηθεί μία μεστή, ανθρώπινη ιστορία. Με τον Julian Cordero σε ρόλο ξεναγού, γνώρισα το Εκουαδόρ του 2001 μέσα από ένα προσωπικό, τρυφερό πρίσμα (αλήθεια, πόσο όμορφο θα ήταν να βλέπαμε κάτι αντίστοιχο για το Ευρωπαϊκό του 2004;). Ένα οδοιπορικό σε μία χώρα που έχει περάσει δύσκολα, όπου το ποδόσφαιρο λειτουργεί σαν μια μικρή απόδραση και η παιδική ματιά κάνει τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο απλά απ’ ό,τι πραγματικά είναι.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Δεκέμβριος 2025
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC, Switch

Αν δεν είναι λοιπόν ένα wannabe Balatro, τι ακριβώς είναι το This Ain’t Even Poker, Ya Joker; Και τελικά, είναι ή δεν είναι πόκερ; Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πρόκειται για ένα deckbuilding game με στοιχεία idle clicker. Με απλά λόγια το αφήνετε να «τρέχει» κι εκείνο κάνει τη δουλειά του, ενώ εσείς επεμβαίνετε όποτε χρειάζεται. Και ναι, παρά τον τίτλο του, η καρδιά του χτυπά ξεκάθαρα σε ρυθμούς πόκερ.

Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, βρίσκεστε αιχμάλωτοι του Lester the Jester ο οποίος για να σας αφήσει ελεύθερους, σας ζητά ένα δισεκατομμύριο νομίσματα — ωραίος αριθμός, στρογγυλός-στρογγυλός. Ξεκινάτε με ένα και μόνο φύλλο. Κάνετε κλικ, γίνεται η μοιρασιά και καταλήγετε με high card — προφανώς. Μαζεύοντας τα πρώτα σας νομίσματα, ξεκλειδώνετε δεύτερη κάρτα, μετά τρίτη και ούτω καθ’ εξής, μέχρι να φτιάξετε την πρώτη σας πεντάδα και να αρχίσετε να βλέπετε κανονικά χέρια πόκερ.

Στη συνέχεια ξεκλειδώνετε δεύτερη, τρίτη, έως και δέκατη (!) τράπουλα, αυτόματο μοίρασμα (γιατί δεν γίνεται να κλικάρετε για πάντα), μεγαλύτερους πολλαπλασιαστές και μία ολόκληρη γκάμα από skills που μεγαλώνουν τα κέρδη σας. Στην πορεία σας περιμένουν νέα σετ, σπανιότερες κάρτες και φυσικά τζόκερ. Θα πάτε σε… εκστρατείες για να βελτιώσετε την τράπουλά σας, θα αναλάβετε αποστολές που θα σας αποφέρουν έξτρα νομίσματα και κάποια στιγμή θα ξεκινήσετε από το μηδέν έχοντας προηγουμένως αποκτήσει πρόσβαση σε μία νέα βαθμίδα skills — χάρη στην καλή σας τη νεράιδα (αληθινή ιστορία).

Σύντομα στην οθόνη σας θα επικρατεί πανδαιμόνιο: χέρια θα μοιράζονται ακατάπαυστα, αριθμοί θα πηγαινοέρχονται και νομίσματα θα συσσωρεύονται με ρυθμούς που απλά είναι αδύνατον να τους παρακολουθήσετε. Τα εκατομμύρια θα γίνουν δισεκατομμύρια, μετά τρισεκατομμύρια και κάπου εκεί τα νούμερα παύουν να έχουν σημασία. Ασχέτως της φάσης του παιχνιδιού, ο ρόλος σας είναι ξεκάθαρα διαχειριστικός. Πού επενδύετε, τι αναβαθμίζετε πρώτα και πότε θα θυσιάσετε την πρόοδό σας για μια αποτελεσματικότερη παρτίδα.

Το This Ain’t Even Poker, Ya Joker είναι, όπως εξήγησα, idler. Από τις 19 ώρες που αφιέρωσα σε αυτό, ενεργό ρόλο είχα οριακά στις μισές — τις υπόλοιπες το άφηνα να μοιράζει φύλλα μόνο του συγκεντρώνοντας χρήματα, ώστε να τα επενδύσω επιστρέφοντας μπροστά στην οθόνη μου. Και για να σας προλάβω, όχι, ποτέ δεν θα έχετε αρκετά, εκτός πια κι αν επενδύσετε κάμποσες δεκάδες ώρες.

Balatro δεν είναι — και δεν προσπαθεί να γίνει — όμως αν μη τι άλλο κινείται στην ίδια λογική. Το This Ain’t Even Poker, Ya Joker θα σας ρίξει σε μία χαοτική (στα όρια της επιληψίας) και σχεδόν υπνωτιστική λούπα, όπου ο ρόλος σας είναι περισσότερο διαχειριστής παρά παίκτης. Και κάπου ανάμεσα στους πολλαπλασιαστές και τις ασταμάτητες μοιρασιές, νομίζω πως θα περάσετε καλά.

Μου θύμισε: Balatro
Κυκλοφορία έκδοσης: Δεκέμβριος 2025
Πλατφόρμες: PC

Το στόρι με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ο ήρωας που μόλις είχα δημιουργήσει, ένας shadowrunner (πράκτορας ειδικών αποστολών, σαν να λέμε), λαμβάνει ένα ηχογραφημένο μήνυμα από έναν παλιό του φίλο. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό θέμα: ο φίλος είναι νεκρός. Στο μήνυμα τού αναθέτει να βρει τον δολοφόνο του, με το ανάλογο αντίτιμο φυσικά. Και κάπως έτσι ξεκινά μία εξιχνίαση δολοφονίας — στην οποία πάντως ο παίκτης έχει παθητικό ρόλο, αφού το ένα στοιχείο οδηγεί οργανικά στο επόμενο έως τη λύση της.

Τo gameplay χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο φάσεις: εξερεύνηση και μάχες. Στην πρώτη, κινείστε στον εκάστοτε χάρτη μιλώντας με NPC και συλλέγοντας αντικείμενα που ίσως ανακαλύψετε. Στη δεύτερη, το Shadowrun Returns μετατρέπεται σε καθαρό turn-based tactical RPG. Κάθε χαρακτήρας διαθέτει συγκεκριμένους πόντους δράσης για κίνηση, επίθεση και χρήση αντικειμένων ή spells. Όπως θα περίμενε κανείς, η σωστή τοποθέτηση παίζει τεράστιο ρόλο, τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση.

Η δυσκολία του τίτλου δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ακόμα και στις περιπτώσεις που ξεκίνησα αποστολές με τριμελή ομάδα — αντί τετραμελούς — δεν αντιμετώπισα προβλήματα — έχοντας φυσικά δώσει βάρος στη σωστή προσέγγιση κάθε μάχης.

Η πρόοδος και οι ενέργειες του παίκτη ανταμείβονται με karma, πόντους δηλαδή που ξοδεύονται σε skills και abilities. Οι επιλογές εδώ είναι πραγματικά πολλές και υποστηρίζουν κάθε στυλ παιχνιδιού — melee, όπλα, μαγεία κλπ. Κάποια skills ανοίγουν εναλλακτικούς δρόμους — hacking, charisma κλπ — όμως σε κάθε περίπτωση, το βάρος πέφτει στις μάχες. Αυτές δεν τις γλιτώνετε. Ο εξοπλισμός επίσης παίζει σημαντικό ρόλο, έστω κι αν η ποικιλία του είναι περιορισμένη.

Αυτό που με κέρδισε περισσότερο στο Shadowrun Returns, όμως, ήταν ο γεμάτος αντιθέσεις κόσμος του. Μία δυστοπική εκδοχή της Γης, ένα κράμα cyberpunk και high fantasy όπου μαγεία και τεχνολογία συνυπάρχουν: spells και καραμπίνες, ξωτικά και υπολογιστές, σπαθιά και cyberware. Ο συνδυασμός αυτός δεν είναι εύκολος. Για την ακρίβεια, αποτυγχάνει τις περισσότερες φορές. Εδώ όμως, η Harebrained Schemes φαίνεται πως βρήκε τον τρόπο να τον κάνει να δουλέψει.

Το αποτέλεσμα έχει βάθος, έχει δυναμική, έχει καλογραμμένους χαρακτήρες (NPC αλλά και μέλη της ομάδας του παίκτη) και είναι και αρκετά φιλικό απέναντι σε όσους έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του. Για να ‘μαι ειλικρινής, νομίζω πως το παιχνίδι λειτουργεί σχεδόν ως εισαγωγή σε κάτι μεγαλύτερο. Προσωπικά, θα ήθελα ίσως μεγαλύτερη έμφαση στο role playing αλλά ακόμα κι έτσι, ανυπομονώ να συνεχίσω με τα άλλα δύο παιχνίδια της σύγχρονης τριλογίας.

Με διάρκεια γύρω στις 13 ώρες, αρκετές μάχες για να μην πλήξετε και μία ιστορία που θα σας πάει μέχρι τέλους, το Shadowrun Returns είναι μία τίμια πρόταση για όσους αγαπούν τα tactical RPG το cyberpunk ως setting. Κι αν σας αρέσουν και τα δύο, γίνατε.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Ιούλιος 2013
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC, Switch, iOS, Android

Το παιχνίδι ξεκινά όπως και κάθε RPG που — κατά τη γνώμη μου — σέβεται τον εαυτό του: με εμένα να βρίσκομαι σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν έχω ιδέα. Χρειάστηκε λίγο παραπάνω χρόνο απ’ ό,τι άλλοι τίτλοι για να με κερδίσει, όμως τελικά με τράβηξε στον κόσμο του. Γεμάτο με όλα τα γνώριμα κλισέ μίας cyberpunk δυστοπίας (πολυεθνικές που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, AI με συνείδηση, καπιταλισμός στα καλύτερά του και τα συναφή), αποπνέει αυτή τη χαρακτηριστική ντεκαντάνς που περιμένω από ένα τέτοιο περιβάλλον.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας Sleeper: μία ανθρώπινη συνείδηση που έχει εμφυτευτεί — χωρίς τις αναμνήσεις της — σε ένα σώμα ιδιοκτησίας της Essen-Arp, ενός εταιρικού κολοσσού που κατασκευάζει τέτοια ανδροειδή. Ο Sleeper καταλήγει στον διαστημικό σταθμό Erlin’s Eye και, αντί να καταστραφεί και να ανακυκλωθεί, για κάποιον λόγο σώζεται. Κάπου εκεί το παιχνίδι ξεκινά με εσάς να έχετε την ελευθερία να χαράξετε τη δική σας πορεία.

Κάθε μέρα — ή κύκλο, όπως τον αποκαλεί το παιχνίδι — ρίχνετε έως πέντε ζάρια. Όσο καλύτερη είναι η κατάσταση του χαρακτήρα σας, τόσο περισσότερα τα ζάρια. Οι περισσότερες ενέργειες απαιτούν ένα ζάρι, και μάλιστα «καλό»: όσο υψηλότερη η ζαριά, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητές σας για θετικό αποτέλεσμα. Θέλετε λοιπόν να είστε σε καλή κατάσταση ώστε να μπορείτε να κάνετε περισσότερα, αλλά αυτό έχει το τίμημά του…

Με εξαίρεση κάποιες δραστηριότητες καθαρά επαναληπτικού χαρακτήρα — για τη συλλογή αντικειμένων, δεδομένων ή cryo, τη νομισματική μονάδα του Citizen Sleeper — οι ενέργειες που μπορείτε να κάνετε γεμίζουν clocks τα οποία, μόλις ολοκληρωθούν, οδηγούν σε κάποιο αποτέλεσμα. Κάθε ενέργεια αξιοποιεί ένα από τα πέντε skills σας, τα οποία αναβαθμίζετε ξοδεύοντας upgrade points. Αυτά, με τη σειρά τους, τα κερδίζετε ολοκληρώνοντας drives — δηλαδή quest lines.

Κάπου μετά το πρώτο τρίτο του, το παιχνίδι παύει να έχει «κύρια» αποστολή. Ο Sleeper μου είχε πολλούς στόχους αλλά — με ελάχιστες εξαιρέσεις — κανένας τους δεν έμοιαζε σημαντικότερος από τους υπόλοιπους. Ασχολήθηκα με αρκετά drives (λογικό, αφού έτσι κέρδιζα upgrade points που έκαναν τη ζωή μου ευκολότερη) και μέχρι το σημείο που όλα άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο τους βάσει των επιλογών μου, δεν ένιωσα τον χρόνο να με πιέζει.

Κάποια clocks έχουν συγκεκριμένο χρόνο ώσπου να ολοκληρωθούν, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να κάνω τα κουμάντα μου για να μη βρεθώ προ εκπλήξεως. Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν ένιωσα ποτέ πραγματική βιασύνη. Γενικά το Citizen Sleeper δεν με δυσκόλεψε, πέρα από λίγο στην αρχή με την επιλογή κλάσης, αλλά μικρό το κακό: οι διαφορές τους είναι ελάχιστες και καλύπτονται σχετικά εύκολα.

Εν τέλει, πέρασα καλά με το Citizen Sleeper. Σαν εμπειρία είναι συμπαγές και καλοδουλεμένο, παίρνει άριστα στον οπτικό τομέα, η χρήση των ζαριών είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα και η sci-fi δυστοπία του, αν και δεν με έκανε κομμάτι της από την πρώτη στιγμή, με αιχμαλώτισε. Δεν ξέρω για ‘σας, αλλά εγώ καλύφθηκα πλήρως.

Μου θύμισε: Norco
Κυκλοφορία έκδοσης: Μάιος 2022
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC, Switch

Η ιδέα είναι απλή: βρίσκεστε στα 80s, στον ρόλο ενός ανέμελου νέου με ένα αυτοκίνητο και μία πρόσκληση για ένα μουσικό φεστιβάλ. Παίρνετε τα μπογαλάκια σας από το σπίτι, βάζετε μπρος και ξεκινάτε για το road trip της ζωής σας — γεμάτο απρόβλεπτες συναντήσεις, μικρές ιστορίες και εσωτερικές αναζητήσεις.

Ο χάρτης είναι γεμάτος από μέρη που περιμένουν να σας υποδεχθούν — χωριά, οικισμούς, πόλεις και σταθμούς ανεφοδιασμού. Στον δρόμο σας θα συναντήσετε κόσμο που κάνει ωτοστόπ και τον οποίο, αν θέλετε, μπορείτε να πάρετε μαζί, αρκεί φυσικά να χωρά στο αυτοκίνητό σας. Ως προς αυτό το τελευταίο, έχετε τρεις επιλογές (ένα σεντάν που θυμίζει Volvo, ένα αγροτικό και ένα σπορ), η καθεμία με τα δικά της υπέρ και κατά. Η αρχική ιδέα είναι να πάρετε το εισιτήριό σας και να πάτε στο φεστιβάλ, χωρίς όμως αυτό να είναι υποχρεωτικό — το παιχνίδι έχει 10 διαφορετικά φινάλε!

Το gameplay του Keep Driving χωρίζεται σε δύο μέρη — τις διαδρομές και τις στάσεις. Καθώς οδηγείτε, εμφανίζονται στο διάβα σας διάφορες προκλήσεις — από πουλιά που αρνούνται να μετακινηθούν και αργά οχήματα, μέχρι λακκούβες και στενές λωρίδες. Κάθε τέτοιο περιστατικό είναι μία μάχη: στο κάτω μέρος της οθόνης βλέπετε τι απειλεί τους πόρους σας (βενζίνη, αντοχή οχήματος, χρήματα, ενέργεια) και στον γύρο σας χρησιμοποιείτε skills και αντικείμενα για να το εξουδετερώσετε.

Φτάνοντας σε κάθε προορισμό θα κερδίζετε skill points για να ξεκλειδώσετε νέες δυνατότητες, ενώ παράλληλα θα έχετε και την ευκαιρία να εφοδιαστείτε με καύσιμα, προμήθειες και αντικείμενα καθώς και να επιδιορθώσετε ή/και να βελτιώσετε το αυτοκίνητό σας. Σε διάφορα μέρη μάλιστα σας περιμένουν έξτρα side quests και ευκαιρίες που θα σας ανταμείψουν με χρήματα και όχι μόνο.

Στη ζωή όμως λένε πως δεν μετρά ο προορισμός αλλά το ταξίδι και το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και με το Keep Driving. Από τη μία, οι άνθρωποι που θα συναντήσετε αποτελούν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του, με τον καθένα να έχει το δικό του παρελθόν και προσωπικότητα — που αποτυπώνονται στα quests και τα skills τους – δίνοντας έτσι έναν πιο προσωπικό τόνο στην περιπέτεια. Από την άλλη, η ποικιλία στα — καλοσχεδιασμένα — περιβάλλοντα δίνει μοναδικό τόνο σε κάθε διαδρομή.

Αυτό που με κέρδισε ήταν το nonchalant vibe που έβγαζε το παιχνίδι από την αρχή έως το τέλος του. Η εξιδανικευμένη αποτύπωση της ανεμελιάς των 80s, ο τρόπος που μπλέκει τις ευρωπαϊκές με τις αμερικανικές επιρροές και το indie rock soundtrack που «ντύνει» μουσικά κάθε διαδρομή, δημιουργούν μία χαλαρή αίσθηση — έστω κι αν είναι ξεκάθαρα εξιδανικευμένη.

Το Keep Driving δεν προσπαθεί να σας πει ούτε πώς να παίξετε, ούτε πού να πάτε. Σας δίνει απλώς ένα αυτοκίνητο, έναν χάρτη και χρόνο — και σας αφήνει ελεύθερους. Για ‘μένα, αυτή ήταν και η δύναμή του — γι’ αυτό άλλωστε το τερμάτισα τέσσερις φορές ακολουθώντας εντελώς διαφορετική διαδρομή. Και να σας πω και κάτι; Κι αν δεν φτάσετε ποτέ στο φεστιβάλ, ε, δεν χάθηκε κι ο κόσμος.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Φεβρουάριος 2025
Πλατφόρμες: PC

Ο ιδανικός τρόπος για να παίξει κανείς το παιχνίδι είναι στο κινητό του, μίας και το παιχνίδι εξελίσσεται μέσα από ένα περιβάλλον τύπου messaging app. Εγώ το έπαιξα σε PC, απλά επειδή το πέτυχα σε καλή τιμή στο Steam. Παρ’ ό,τι είναι φτιαγμένο για οθόνη αφής, δεν είχα το παραμικρό πρόβλημα με τον χειρισμό του.

Στο Pocket Boss αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός υπαλλήλου σε μία μεγάλη εταιρεία αγνώστων λοιπών στοιχείων, με το αφεντικό σας να σας ταράζει στα μηνύματα 24/7, στέλνοντάς σας τις πλέον παράλογες διορθώσεις. Η δουλειά σας; Να «βελτιώσετε» τα πάντα: από την ικανοποίηση των συναδέλφων σας μέχρι τα μερίδια αγοράς των ανταγωνιστών σας. Όχι μέσω ουσιαστικών ενεργειών φυσικά, αλλά απλώς… πειράζοντας γραφήματα!

Κάθε τέτοιο αίτημα αποτελεί κι ένα ξεχωριστό mini game. Άλλοτε εξαφανίζετε κομμάτια από pie charts, άλλοτε σπρώχνετε μπάρες σε bar charts μέχρι τέρμα πάνω κλπ. Τι πράγμα; Πρέπει να αυξηθεί η παραγωγικότητα; Το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να σύρετε τη σχετική μπάρα στο 100%. Ή στο 500%. Ή στο 1000%. Άλλωστε, ποιος θα σας σταματήσει;

Το Pocket Boss στηλιτεύει με ωμό τρόπο τη νοοτροπία που θέλει τα στελέχη να ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το πώς φαίνονται τα πράγματα και όχι για την ουσία των καταστάσεων. Το χιούμορ του οδηγεί συχνά σε σουρεαλιστικές καταστάσεις και, αν επιλέξετε να απαντάτε στο αφεντικό σας με απάθεια ή ωμό σαρκασμό — όπως έκανα εγώ — το αποτέλεσμα γίνεται ακόμα πιο απολαυστικό. Απλά δοκιμάστε να παραιτηθείτε!

Η διάρκεια του είναι τόση δα: από μισή μέχρι μία ώρα, ανάλογα με το πόσο γρήγορα θα μπείτε στη λογική των mini games. Στις ελάχιστες φορές που βρέθηκα να κοιτάζω την οθόνη χωρίς ιδέα για το τι έπρεπε να κάνω, άρχισα απλώς να πειραματίζομαι με ό,τι είχα μπροστά μου και η λύση δεν άργησε να εμφανιστεί.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε αν αξίζει να πληρώσετε για κάτι τόσο σύντομο, η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι. Κι αν μέσα στις συνομιλίες σας ή στα όσα σας ζητά το αφεντικό σας στο Pocket Boss αναγνωρίσετε και τη δική σας καθημερινότητα στο γραφείο, ίσως να ‘χει έρθει η ώρα να γυαλίσετε λίγο το προφίλ σας στο LinkedIn…

Μου θύμισε: The Stanley Parable
Κυκλοφορία έκδοσης: Οκτώβριος 2025
Πλατφόρμες: PC, iOS, Android

Η ιδέα του CloverPit είναι απλή. Βρίσκεστε κλειδωμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο με ελάχιστα αντικείμενα: έναν κουλοχέρη, ένα ATM, ένα τηλέφωνο και ένα έπιπλο με συρτάρια και κάτι περίεργα φυλαχτά. Το παιχνίδι σας δίνει έναν συγκεκριμένο αριθμό νομισμάτων που θα πρέπει να καταθέσετε στο ATM και εσείς έχετε τρεις γύρους για να το πετύχετε. Αν όλα πάνε καλά, συνεχίζετε έχοντας ακόμα πιο ψηλό στόχο. Αν δεν τα καταφέρετε, η καταπακτή ανοίγει κι εσείς χάνετε — κυριολεκτικά — τη γη κάτω απ’ τα πόδια σας ξεκινώντας απ’ την αρχή.

Ο ρόλος σας — αναμενόμενα — δεν περιορίζεται απλά στο τράβηγμα του μοχλού. Αν και η τύχη έχει κυρίαρχο ρόλο στο CloverPit, μπορείτε να την επηρεάσετε σε έναν βαθμό. Τα κέρδη σας προκύπτουν μέσα από έναν μαθηματικό τύπο, που βασίζεται στα σύμβολα και τους συνδυασμούς. Είναι στο χέρι σας να αυξήσετε τους πολλαπλασιαστές αλλά και τις πιθανότητες εμφάνισης του κάθε συμβόλου ώστε να μεγιστοποιήσετε τα ποσά που κερδίζετε.

Πέραν των χρημάτων, θα αποκομίσετε κουπόνια τα οποία με τη σειρά τους θα σας δώσουν πρόσβαση σε φυλαχτά με διάφορες χρήσεις — αυξημένους πολλαπλασιαστές, βελτιωμένες πιθανότητες εμφάνισης συμβόλων, προστασία από τον καταστροφικό συνδυασμό 666 κλπ. Το ATM με τη σειρά του θα σας δίνει έπειτα από κάθε γύρο τόκο για το ποσό που έχετε καταθέσει. Στο τέλος κάθε deadline, θα έχετε την ευκαιρία να επιλέξετε παθητικές ικανότητες μέσα από το τηλέφωνο.

Η μαγεία του CloverPit για ‘μένα ήταν πως στο ξεκίνημα κάθε παρτίδας δεν είχα ιδέα για τη στρατηγική που θα επέλεγα. Αυτή διαμορφωνόταν ανάλογα με τα φυλαχτά που εμφανίζονταν, τις πρώτες μια-δυο επιλογές στο τηλέφωνο αλλά και τις επιδόσεις μου στους πρώτους γύρους. Μου συνέβη π.χ. να χάσω άδοξα στον πρώτο κιόλας γύρο (ουκ ολίγες φορές μάλιστα) όπως επίσης να έρθει ένα jackpot που συνδυασμό με κάποιο φυλαχτό με βόλεψε για κάμποσα deadlines.

Εξ αιτίας όλων των παραπάνω, βρήκα το παιχνίδι πανέξυπνο. Θα ξαναπώ πως η τύχη παίζει κυρίαρχο ρόλο όμως παράλληλα δοκιμάζεται η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα του παίκτη. Εν τέλει αυτό ήταν που με κέρδισε. Υπήρξε φορά που όσο καλά φυλαχτά κι αν διέθετα και όσο κι αν είχα «χτίσει» τους πολλαπλασιαστές μου, πέρασε ολόκληρος γύρος χωρίς ούτε μία επιτυχία — και ως εκ τούτου έχασα! C’est la vie.

Με γραφικά PS1, σκοτεινό ύφος που θυμίζει Inscryption (αν και δυστυχώς δεν το εκμεταλλεύεται σεναριακά) και gameplay ξεκάθαρα εμπνευσμένο από το Balatro, το CloverPit μου κράτησε συντροφιά για περίπου 25 ώρες — ώσπου να καταφέρω να φτάσω μετά πολλής δυσκολίας στο καλό φινάλε δηλαδή. Θα μπορούσαν να είναι ακόμα περισσότερες αν δεν είχα τόσα άλλα παιχνίδια στη λίστα μου.

Ειλικρινά, δεν βρίσκω τον λόγο να μη δοκιμάσετε κι εσείς την τύχη σας μαζί του.

Μου θύμισε: Balatro, Inscryption
Κυκλοφορία έκδοσης: Σεπτέμβριος 2025
Πλατφόρμες: Xbox Series X|S, PC

Το παιχνίδι βασίζεται στη δεύτερη έκδοση των κανόνων του Dungeons & Dragons. Οπτικά μοιάζει με Baldur’s Gate, δημιουργήθηκε από το ίδιο στούντιο αλλά μη σας ξεγελά αυτό: σε καμία περίπτωση δεν είναι Baldur’s Gate. Το Icewind Dale δεν δίνει δεκάρα για το στόρι, τους διαλόγους ή τα side quests. Είναι ένα εξαντλητικό hack & slash όπου η μία μάχη διαδέχεται την άλλη χωρίς ανάσα.

Το σενάριό του θυμίζει κάτι που θα σκαρφιζόταν επί τόπου ένας DM με τους παίκτες να τον έχουν πρήξει ένα μεσημέρι Σαββάτου. Μια ομάδα adventurers αναλαμβάνει να ερευνήσει ένα πρόβλημα στο Kuldahar. Το ένα φέρνει το άλλο και κάπως έτσι το party καταλήγει να εξερευνά την ευρύτερη περιοχή του Icewind Dale για να ανακαλύψει την αιτία του κακού. Η πλοκή είναι γραμμική οπότε δεν πρόκειται να σπαταλήσετε φαιά ουσία σε αποφάσεις.

Έπαιξα την Enhanced Edition του Icewind Dale και οφείλω να ομολογήσω πως η Beamdog έχει κάνει για άλλη μια φορά πάρα πολύ καλή δουλειά. Ο τίτλος δανείζεται μεν ορισμένα στοιχεία στα γραφικά από τις αντίστοιχες εκδόσεις των Baldur’s Gate, όμως το αποτέλεσμα δείχνει εντυπωσιακό. Η προβολή είναι ισομετρική, τα τοπία στατικά ενώ υπάρχει και δυνατότητα zoom. Όπως και να ‘χει, να μην ξεχνάτε πως πρόκειται για παιχνίδι 25 ετών, ναι;

Ο βαθμός δυσκολίας ήταν βατός μέχρι και πριν ακριβώς την τελική μάχη. Χρειάστηκαν βέβαια αμέτρητα rests (να φανταστείτε, μου πήρε 126 in-game ημέρες για να φτάσω στο τέλος) και πολλή προσοχή στην προσέγγιση των αντιπάλων — πριν και κατά τη διάρκεια των μαχών — αλλά τουλάχιστον προχωρούσα. Στον μεγάλο κακό όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ναι, περίμενα μία απαιτητική μάχη αλλά όχι κάτι τόσο κολασμένο. Με χαρακτήρες στα levels 16-21, όσες φορές κι αν προσπάθησα (γύρω στις 20 κι αυτό διότι πριν το ξεκίνημα της μάχης, έπρεπε να υπομείνω μία ενοχλητική scripted σεκάνς) μου ήταν αδύνατον να την κερδίσω.

Κάπως έτσι λοιπόν, αναγκάστηκα να ρίξω τα μούτρα μου και μαζί τους τη δυσκολία από το Core Rules στο Easy (προσπερνώντας το Normal) — μία από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που έχω καταφύγει σε αυτή τη λύση. Μπορεί να τα κατάφερα με την πρώτη αλλά δεν ένιωσα ούτε κατά διάνοια την ικανοποίηση που θα ένιωθα υπό κανονικές συνθήκες. Στο κεφάλι μου, είχα κλέψει.

Αυτό βέβαια είναι καθαρά δικό μου θέμα και δεν μετριάζει την εμπειρία που μπορεί να προσφέρει ακόμα και σήμερα το Icewind Dale: Enhanced Edition σε έναν λάτρη των old-school RPG και του D&D. Ασχοληθείτε μαζί του, επιμείνετε (λίγο περισσότερο από εμένα…) και δεν θα χάσετε.

Heart of Winter

Το Icewind Dale: Enhanced Edition περιλαμβάνει και το Heart of Winter, το μοναδικό expansion του αρχικού παιχνιδιού. Σε αυτό θα ταξιδέψετε σε μία νέα τοποθεσία, το Lonelywood, όπου μια φυλή βαρβάρων ετοιμάζεται να καταστρέψει τις Ten Towns. Η δράση δεν αλλάζει — το ξύλο παραμένει ανελέητο. Αποτελεί όμως μια καλή ευκαιρία να κερδίσετε πολύτιμα XP (θα σας συμβούλευα να μιλήσετε στον Hjollder στο Kuldahar μετά το 12^ο level), να αγοράσετε εξαιρετικό εξοπλισμό και να επιμηκύνετε την εμπειρία του Icewind Dale κατά περίπου 10 ώρες.

Μου θύμισε: Baldur’s Gate, Baldur’s Gate II
Κυκλοφορία έκδοσης: Οκτώβριος 2014
Πλατφόρμες: PS4, Xbox One, PC, Switch

Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε μία μεγαλούπολη του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρ’ ό,τι δεν χρησιμοποιούνται ονόματα πραγματικών τοποθεσιών, δεν δυσκολεύτηκα να φανταστώ το Λονδίνο — αν και ο δημιουργός του CLOSED HANDS μάλλον είχε άλλη πόλη στο μυαλό του (περισσότερα γι’ αυτό παρακάτω). Η πόλη συγκλονίζεται από μία καταστροφική έκρηξη με τις αρχές να κάνουν λόγο για τρομοκρατικό χτύπημα. Αμέσως μετά το αρχικό σοκ ο πληθυσμός διχάζεται: η συμμετοχή μουσουλμάνων επιβεβαιώνεται και η κοινωνική πόλωση έρχεται γρήγορα στην επιφάνεια.

Το CLOSED HANDS καταπιάνεται με τις ιστορίες πέντε φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων, οι οποίες σταδιακά συνδέονται καθώς τα γεγονότα επηρεάζουν καθοριστικά τις ζωές τους. Η επίθεση είναι απλά το μέσο που επιτρέπει στο παιχνίδι να εξετάσει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα όπως η μετανάστευση, η άνοδος της ακροδεξιάς, η σύγκρουση μεταξύ ανατολής και δύσης και ο ρατσισμός μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Η πλοκή εξελίσσεται μέσα από σκηνές με χρήση κειμένου. Κάθε σκηνή οδηγεί στην επόμενη (ή στις επόμενες), δημιουργώντας μία συνεχόμενη ροή. Σε πολλές από αυτές ο παίκτης έχει απλά παθητικό ρόλο ενώ σε κάποιες άλλες μπορεί να διαλέξει πώς θέλει να συνεχίσει — κυρίως σε διαλόγους. Οι επιλογές αυτές μου φάνηκε πως είχαν εντελώς διακοσμητικό χαρακτήρα καθώς τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα μέχρι και λίγο πριν το φινάλε.

Χωρίς να το καταλάβω, στο CLOSED HANDS έπαιξα και τον ρόλο του σκηνοθέτη, περνώντας από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο σε μια προσπάθεια να διατηρήσω παράλληλα την εξέλιξη των ιστοριών τους. Το γράψιμο είναι εξαιρετικό: κάθε ιστορία υιοθετεί διαφορετική προσέγγιση και δείχνει πραγματικά αυθεντική με τον δημιουργό του παιχνιδιού, Dan Hett, να έχει συνεργαστεί με ανθρώπους από διαφορετικά backgrounds για να πετύχει αυτό τον ρεαλισμό.

Θυμάστε τι σας είπα στην αρχή για το Λονδίνο; Ε, τα προσωπικά βιώματα του Hett έπαιξαν ρόλο στην αποτύπωση της όλης κατάστασης, καθώς έχασε τον αδελφό του στην επίθεση στη Manchester Arena το 2017, όπου ένας ισλαμιστής εξτρεμιστής σκότωσε 22 άτομα. Τα γεγονότα του παιχνιδιού είναι εμπνευσμένα από τις καταστάσεις που ακολούθησαν — και δυστυχώς παραμένουν επίκαιρα.

Το CLOSED HANDS δεν είναι το παιχνίδι με το οποίο θα χαλαρώσετε μετά από μία κουραστική μέρα στο γραφείο — τουναντίον απαιτεί πλήρη συγκέντρωση όσο βρίσκεστε μπροστά από την οθόνη. Και από χρόνο; Χρειάστηκα κάτι παραπάνω από έξι ώρες για να το ολοκληρώσω, αν και εν τέλει η διάρκειά του εξαρτάται από την ταχύτητα ανάγνωσής σας. Αν ψάχνετε τίτλο που θα σας προσφέρει τροφή για σκέψη, τον βρήκατε.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Οκτώβριος 2021
Πλατφόρμες: PC

Το Mask of the Rose διαδραματίζεται στο σύμπαν του Fallen London (υπάρχει και ομότιτλο video game) στο οποίο το βικτωριανό Λονδίνο (στη λίγο πιο goth εκδοχή του) έχει βρεθεί ξάφνου στα έγκατα της Γης — κάτι σαν το Underdark στο Dungeons & Dragons. Μολονότι έχει διατηρήσει κάποια στοιχεία από το παρελθόν της, η πόλη πλέον διοικείται από κάποιες μυστηριώδεις φιγούρες με άγνωστες προθέσεις ενώ στοιχειώνεται από απόκοσμα πλάσματα που μοιάζουν να ‘χουν ξεπηδήσει από τη μυθολογία Cthulhu.

Το παραπάνω κόνσεπτ ακούγεται μεν ενδιαφέρον, όμως το παιχνίδι δεν μπόρεσε ποτέ να μου το πουλήσει. Με τα γεγονότα του να εξελίσσονται αμέσως μετά την εξαφάνιση της πόλης από την επιφάνεια, είχε μία εξαιρετική ευκαιρία να με ξεναγήσει στον κόσμο του. Δυστυχώς όμως, φτάνοντας στο φινάλε είχα ακόμα απορίες — για βασικά θέματα — που δεν είχαν λυθεί.

Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, βλέπετε, παρά το σοκ τους, οι κάτοικοι της πόλης — συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστή — διακατέχονται από μία άσβεστη επιθυμία για… ερωτοτροπίες. Το παιχνίδι ενσωματώνει πλήθος στοιχείων dating simulator με τον παίκτη να μπορεί να φλερτάρει και να σαγηνεύσει οποιονδήποτε συναντά (ακόμα κι ένα mind flayer) σαν να πρόκειται για βασική προτεραιότητα. Που μπορεί και να ‘ναι, απλά δεν μου φάνηκε ποτέ να βγάζει νόημα.

Το Mask of the Rose είναι ένα visual novel που κατά βάση αφορά την εξιχνίαση ενός μυστηρίου και συγκεκριμένα ενός φόνου. Αυτό πάντως προκύπτει στην πορεία. Μέχρι τότε η δουλειά σας είναι να μιλήσετε με τους κατοίκους της πόλης για τις ανάγκες μίας απογραφής — δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα ερωτικά τους ζητήματα. Το ζητούμενο για εσάς βέβαια είναι να ενισχύσετε τις σχέσεις σας με τους διάφορους NPC ώστε στην πορεία να αποσπάσετε τις πληροφορίες που θα χρειαστείτε.

Κάθε μέρα στο παιχνίδι, έχετε τη δυνατότητα να μιλήσετε σε δύο άτομα — ένα το πρωί και ένα το βράδυ. Ως εκ τούτου και με δεδομένο ότι υπάρχει πάντα πίεση χρόνου (έχετε συγκεκριμένο αριθμό ημερών στη διάθεσή σας), τα όσα θα κάνετε είναι περιορισμένα. Θα εστιάσετε στην απογραφή; Θα ασχοληθείτε με τον φόνο; Θα λύσετε τα side quests; Θα τα γράψετε όλα στα παλαιότερα των υποδημάτων σας και θα φλερτάρετε ασύστολα;

Όπως και να ‘χει, θα πρέπει να ντυθείτε κατάλληλα για την περίσταση και φυσικά να δώσετε τεράστια προσοχή στην προσέγγισή σας — χωρίς η «σωστή» απάντηση να είναι πάντα ξεκάθαρη. Υπάρχουν πράγματι πάρα πολλά να κάνετε στο παιχνίδι (δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε τίποτα — ούτε καν το κύριο quest) και θεωρώ δεδομένο πως δεν θα τα ανακαλύψετε όλα με ένα playthrough. Αν αποφασίσετε να κυνηγήσετε τα πάντα, το πιθανότερο είναι πως δεν θα ολοκληρώσετε τίποτα.

Όπως είπα και στην αρχή όμως, το Mask of the Rose δεν με κέρδισε. Ο κόσμος του έχει ένα ενδιαφέρον αλλά ποτέ δεν ένιωσα κομμάτι του. Άλλα περίμενα ως προς την πλοκή και άλλα είδα — σόρι αλλά αν η πόλη μου βρισκόταν από τη μια στιγμή στην άλλη σε μια υπόγεια σπηλιά, το τελευταίο που θα με ένοιαζε θα ήταν οι πήδουλοι. Ίσως σε κάποιους που γνωρίζουν ήδη το σύμπαν και αναζητούν ένα interactive drama με στοιχεία whodunnit να κάνει κλικ. Σε ‘μένα πάντως όχι.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Ιούνιος 2023
Πλατφόρμες: PC, Switch

Ναι, αυτός είναι όντως ο πραγματικός τίτλος του — και ναι, είναι ο μεγαλύτερος που έχω δει ποτέ (that’s what she said) σε video game. Παρ’ όλα αυτά, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τι προσφέρει το παιχνίδι της MONKEYCRAFT — στην οποία, δεν εξηγείται αλλιώς, πρέπει να ‘χουν κάποιο φετίχ με τα κεφαλαία. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για μία συλλογή από πέντε εντελώς απλά παιχνίδια που όμως χαρίζουν brainless ψυχαγωγία.

Παρ’ ό,τι τα 225 επίπεδα του YEAH! YOU WANT THOSE GAMES, RIGHT SO HERE YOU GO! NOW, LET’S SEE YOU CLEAR THEM! στα χαρτιά φαίνονται πολλά, στην πραγματικότητα προκύπτουν από μόλις πέντε mini games — αριθμός απελπιστικά μικρός. Η σειρά διαθέτει βέβαια άλλα δύο παιχνίδια για όσους θέλουν περισσότερα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το συγκεκριμένο καταντά γρήγορα επαναλαμβανόμενο.

Κάποια από αυτά τα παιχνίδια δεν απαιτούν καθόλου σκέψη: στο Color Lab, για παράδειγμα, όπου απλώς ταξινομούσα υγρά σε δοκιμαστικούς σωλήνες, ήταν πρακτικά αδύνατον να χάσω. Σε ορισμένα επίπεδα του Pin Pull χρειάστηκε λίγο trial & error, ενώ στο Number Tower όλα ήταν θέμα μαθηματικών. Το Parking Lot έγινε ανυπόφορο στο φινάλε εξ αιτίας του προβληματικού του χειρισμού ενώ το Cash Run που ήταν μακράν το πιο διασκεδαστικό απ’ όλα, είχε δυστυχώς μόνο 25 επίπεδα.

Μιας που αναφέρθηκα στον χειρισμό, είναι πράγματι κακός. Το παιχνίδι έχει πολύ κλικάρισμα (θεωρητικά παίζεται και με πληκτρολόγιο), όμως η δουλειά που έχει γίνει είναι ανεπαρκής. Να φανταστείτε, τις περισσότερες φορές που έχασα ήταν επειδή το παιχνίδι είχε επιλέξει λάθος αντικείμενο για ‘μένα! Τα δε γραφικά, κάνουν μεν τη δουλειά τους, όμως είναι τόσο απλοϊκά και — κυρίως — ό,τι να ‘ναι που θυμίζουν πτυχιακή φοιτητή και όχι δουλειά επαγγελματιών.

Χρειάστηκα επτά ώρες για να ολοκληρώσω όλα τα επίπεδα, όμως το ενδιαφέρον μου είχε χαθεί από τα μισά και εδώ είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του YEAH! YOU WANT THOSE GAMES, RIGHT SO HERE YOU GO! NOW, LET’S SEE YOU CLEAR THEM! Συνιστά, βλέπετε, μία εξαιρετική ιδέα που όμως καταλήγει γρήγορα βαρετή. Αν το βρείτε σε καμιά καλή προσφορά μαζί με τα δύο άλλα παιχνίδια της σειράς έχει καλώς, ειδάλλως προτιμήστε κάποια άλλη συλλογή — UFO 50 κανείς;

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Σεπτέμβριος 2025
Πλατφόρμες: PS5, PS4, PC, Switch

Πρόκειται για ένα παιχνίδι που μου κίνησε το ενδιαφέρον με το που το είδα, στο Steam Next Fest. Θα το κατέτασσα στα puzzle games, αλλά δεν θα το χαρακτήριζα ως τέτοιο με την κλασική έννοια του όρου, καθώς, όπως και στο trolley puzzle της Βρετανίδας φιλοσόφου Philippa Foot, από το οποίο και αντλεί έμπνευση, το πρόβλημα δεν είναι τόσο λογικό όσο ηθικό.

Η ιδέα είναι απλή: ξεκινάτε με τη βασική έκδοση του προβλήματος που περιέγραψα στην εισαγωγή, με το The Trolley Solution να σας παρουσιάζει – χρησιμοποιώντας πάντα την ίδια ισομετρική προβολή — εναλλακτικές με γάτες, φίλους, ασθενείς, δεσμούς, γονείς, παραλίες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Κάποιες είναι πιο παιχνιδιάρικες, κάποιες πιο σκοτεινές.

Σε ορισμένα σημεία παρεμβάλλονται άλλα, πιο φυσικά παζλ. Θα κληθείτε, ας πούμε, να σπρώξετε ένα τραμ σε μια πλαγιά ενώ παράλληλα διαχειρίζεστε δύναμη, αντοχή και ισορροπία, να αποφύγετε εμπόδια καθώς τρέχετε από γραμμή σε γραμμή σε 3D περιβάλλον και να συνθέσετε διαδρομές με το τραμ να πλησιάζει. Ακόμα και τον ρόλο του οδηγού θα αναλάβετε!

Ανάλογα με τις επιλογές σας, ξεκλειδώνονται διαφορετικά επίπεδα. Μπορείτε να επιστρέψετε σε προηγούμενο πρόβλημα και να δοκιμάσετε άλλη κατάληξη (το βασικό δίλημμα είναι αν θα επέμβετε ή όχι) ώστε να δείτε τα πάντα. Αυτή η αίσθηση της διαδρομής όμως δίνει μία πιο προσωπική χροιά στο παιχνίδι. Στο τέλος μπορείτε να συγκρίνετε τις αποφάσεις σας με εκείνες των άλλων παικτών (είμαι πολύ μπανάλ, αφού σε μόλις τρεις περιπτώσεις ακολούθησα διαφορετική οδό από την πλειοψηφία).

Αυτό που μου άρεσε στο The Trolley Solution ήταν πως μέσα στη μιάμιση ώρα που μου πήρε όλη κι όλη, με έκανε να γελάσω, να προβληματιστώ και να συγκινηθώ. Μέχρι που μου έδωσε και χρόνο να αναλογιστώ με την ησυχία μου τις επιλογές μου. Και όλα αυτά, με τα ίδια απλοϊκά ασπρόμαυρα γραφικά.

Στο trolley problem δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις. Σκοπός του άλλωστε είναι να αντιπαραθέσει ηθικές θεωρίες και προκαλέσει συζήτηση. Αυτό ακριβώς πετυχαίνει και το The Trolley Solution και μάλιστα — έχοντας δοκιμάσει και τις δύο λύσεις σε κάποια του προβλήματα — διατηρώντας μία εντυπωσιακά ουδέτερη στάση.

Είναι μικρό σε διάρκεια, ναι, αλλά αν αρέσκεστε σε τέτοια ηθικά διλήμματα ή απλά αναζητάτε κάτι χαλαρό για ένα απόγευμα, δείτε το οπωσδήποτε.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Σεπτέμβριος 2025
Πλατφόρμες: PC

Το Storyteller σας αναθέτει να συνθέσετε 51 διαφορετικές ιστοριούλες. Η καθεμία εκτυλίσσεται μεταξύ τριών και οκτώ καρέ, για καθένα εκ των οποίων μπορείτε να επιλέξετε το σκηνικό και τους πρωταγωνιστές. Ένα καρέ αρκεί για να διαμορφώσει σχέσεις (αγάπης, ζήλιας, προδοσίας) μεταξύ των χαρακτήρων, να οδηγήσει σε διάφορες ενέργειες (από δολοφονίες, μέχρι μεταμορφώσεις) και ως εκ τούτου να αλλάξει την έκβαση μίας ολόκληρης ιστορίας.

Αν για παράδειγμα δύο χαρακτήρες παντρευτούν και στο επόμενο καρέ ο ένας εκ των δύο πεθάνει, ο άλλος θα είναι απαρηγόρητος μπροστά στον τάφο του. Σε διαφορετική περίπτωση, απλά θα είναι αδιάφορος. Το παιχνίδι ευνοεί το trial & error αφού ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται, τροποποιούνται και μεταφέρονται τα καρέ είναι πανεύκολος — μπορείτε να πειραματιστείτε ελεύθερα, έως ότου πετύχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το μόνο που σας υποδεικνύει εξ άλλου το Storyteller, είναι η έκβαση της εκάστοτε ιστορίας. Το πώς θα φτάσετε σε αυτή είναι δικό σας θέμα αφού στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων — αν όχι σε όλες — υπάρχουν περισσότερες από μία λύσεις. Προσωπικά, σε μερικά σημεία μου ήταν πιο εύκολο να λειτουργήσω ανάποδα, ξεκινώντας δηλαδή από το αποτέλεσμα — και άρα το τελικό καρέ — και αναζητώντας τι θα πρέπει να έχει συμβεί για να φτάσω σε αυτό.

Με μία εξαίρεση, δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα κάπου. Χωρίς να βιάζομαι, το Storyteller μου κράτησε συντροφιά για περίπου τρεις ώρες. Θεωρητικά αν κάποια από τις ιστορίες του σας δυσκολέψει, μπορείτε απλά να την παρακάμψετε και να προχωρήσετε στην επόμενη. Να έχετε απλά υπ’ όψιν σας πως το ξεφύλλισμα του βιβλίου, μέσω του οποίου παρουσιάζονται εκείνες, είναι αχρείαστα άβολο και χρονοβόρο — σε περίπτωση που αρχίσετε το μπρος-πίσω στις σελίδες του.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά προσεγμένα, με ελάχιστο αλλά απόλυτα ταιριαστό animation. Λέξεις μπορεί να μην υπάρχουν αλλά οι εικόνες τα λένε όλα μέσα από την απλότητά τους χωρίς περιθώριο παρερμηνείας. Τα δε ηχητικά εφέ που ακολουθούν τις ενέργειές σας, εμπλουτίζουν την κάθε σκηνή και κάνουν ακόμα πιο χαριτωμένο το τελικό αποτέλεσμα. Οι αντιδράσεις των χαρακτήρων ειδικά (δεν υπάρχουν ομιλίες — μόνο gibberish) είναι το κάτι άλλο.

Αυτό που μου έλειψε από το Storyteller ήταν η πλοκή. Σύμφωνοι, οι διάφοροι χαρακτήρες παίζουν συγκεκριμένους ρόλους (ο μοχθηρός βαρόνος π.χ. θέλει να γίνει βασιλιάς, ο μπάτλερ είναι ο δολοφόνος κατά το κλισέ κλπ) αλλά θα περίμενα να υπάρχει ένα γενικότερο στόρι με συνοχή που θα χτιζόταν ιστορία με την ιστορία φτάνοντας στο φινάλε στην κορύφωση. Αντ’ αυτού, το παιχνίδι απλά κάποια στιγμή… τελειώνει.

Σε γενικές γραμμές όμως το Storyteller είναι μία συμπαθέστατη προσπάθεια την οποία ευχαριστήθηκα. Αν δεν το βγάλετε μονοκοπανιά (μπορείτε αλλά δεν υπάρχει λόγος) θα σας χαρίσει μερικά όμορφα διαλείμματα.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Μάρτιος 2023
Πλατφόρμες: PC, Switch, iOS

Γι’ αυτό και όταν νωρίτερα φέτος προκαλούσα τον εαυτό μου να παίξει το Planescape: Torment: Enhanced Edition, ήξερα λίγο-πολύ τι με περίμενε. Και για να είμαι ειλικρινής, παρ’ ό,τι είχαν περάσει σχεδόν 15 χρόνια από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα μαζί του (στην αρχική του έκδοση τότε), η πλοκή του είχε χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου.

Το Planescape: Torment αποτελεί δημιούργημα της θρυλικής Black Isle και φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του τεράστιου Chris Avellone. Κυκλοφόρησε το 1999 και έχει μείνει στην ιστορία ως ένα RPG που δίνει έμφαση στο role playing και τους διαλόγους, αφήνοντας το hack & slash σε άλλα franchises (βλ. Icewind Dale). Για να ζήσετε τα περισσότερα απ’ όσα έχει να σας προσφέρει, οι μάχες θα πρέπει να είναι η τελευταία σας λύση — θυμηθείτε το κάθε φορά που θα είστε έτοιμοι να καταφύγετε στη βία.

Εμφανισιακά θυμίζει το Baldur’s Gate, κάτι απόλυτα λογικό αφού κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα έχοντας την ίδια μηχανή γραφικών. Το Planescape: Torment, ωστόσο, είναι πολύ πιο σκοτεινό, τόσο στη χρωματική του παλέτα, όσο και στο γενικότερο πνεύμα του. Και, σε αντίθεση με ό,τι ίσως να περιμένατε, το σενάριό του δεν έχει τίποτα το επικό — τουναντίον, είναι μία τραγική ιστορία αναζήτησης και εξιλέωσης γεμάτη πόνο.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τη δεύτερη έκδοση των κανόνων του Dungeons & Dragons (AD&D) και βασίζεται στο Planescape, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα campaign settings που έχουν δημιουργηθεί. Η πλοκή διαδραματίζεται κυρίως στη Sigil, μία πόλη στο κέντρο του multiverse γεμάτη portals προς άλλα planes — ένα αληθινό χωνευτήρι κόσμων. Ο Nameless One, ένας από τους πιο καταραμένους πρωταγωνιστές που θυμάμαι να έχω δει σε video game, ξυπνά σε άθλια κατάσταση στο νεκροτομείο έχοντας χάσει τη μνήμη του, με μόνη συντροφιά τον Morte, ένα ιπτάμενο κρανίο με τεράστια αποθέματα σαρκασμού.

Παρ’ ό,τι από την πρώτη στιγμή αναζητάτε απαντήσεις, κάθε απάντηση γεννά κι άλλες ερωτήσεις στο πλαίσιο ενός σεναρίου με υπέροχη συνοχή. Μέσα από τους διαλόγους, το Planescape: Torment καταπιάνεται με υπαρξιακά ζητήματα αδιανόητα για ένα video game των 90s — από την αίσθηση του καθήκοντος και τη μεταμέλεια, μέχρι τη λύτρωση από τον θάνατο και τη βαθιά λαχτάρα. Ο τρόπος δε που τα μεταφέρει στον παίκτη είναι απίστευτος — ταυτίστηκα με τον Nameless One χωρίς να το καταλάβω. Δεν θυμάμαι γραμμές κειμένου να με έχουν συνταράξει τόσο πολύ ποτέ ξανά.

Ως προς το gameplay, μπορείτε να διαμορφώσετε τον Nameless One όπως θέλετε. Θα σας πρότεινα να επενδύσετε σε Wisdom, Intelligence και Charisma — με αυτή τη σειρά — και να ακολουθήσετε τον δρόμο του mage. Έτσι θα αποφύγετε τις πολλές μάχες και θα μεγιστοποιήσετε τα XP που κερδίζετε. Να έχετε υπ’ όψιν σας ακόμα πως το alignment επηρεάζει τις απαντήσεις σας και τούμπαλιν. Το Planescape: Torment δεν θα σας πάρει από το χέρι και παρ’ όλο που δύσκολα θα κολλήσετε κάπου, θα χρειαστεί να συμβουλευτείτε το journal σας ουκ ολίγες φορές.

Η ομάδα σας μπορεί να έχει έως και έξι μέλη. Είναι στο χέρι σας πόσους και ποιους θα πάρετε μαζί σας — με τον Ignus για παράδειγμα «αρπαχτήκαμε» και τον σκότωσα μόλις τον ελευθέρωσα. Μιλάτε πάντως τακτικά μαζί τους: θα σας αποκαλύψουν πολλά και για τους εαυτούς τους αλλά και για τον Nameless One. Οι μάχες γίνονται σε πραγματικό χρόνο και, όπως σε παρόμοια παιχνίδια, απαιτούν προσεκτική διαχείριση spells, abilities και αντικειμένων — το spacebar είναι αναπόφευκτο. Σε αυτό το playthrough πάντως δεν δυσκολεύτηκα με τον Nameless One να είναι στο φινάλε στο 17ο level.

Θα μπορούσα να γράφω ες αεί για το Planescape: Torment αλλά θα συγκρατηθώ. Αν είστε φίλοι των RPG και δεν το έχετε ζήσει, βάλτε το στην κορυφή της λίστας σας — ειδάλλως ξαναπαίξτε το. Είναι απαιτητικό, ναι — αλλά η εμπειρία που θα σας προσφέρει, θα αλλάξει όλα όσα πιστεύατε για το αγαπημένο σας είδος.

Μου θύμισε: Baldur’s Gate, Baldur’s Gate II, Disco Elysium
Κυκλοφορία έκδοσης: Απρίλιος 2017
Πλατφόρμες: PS4, Xbox One, PC, Switch

Το παιχνίδι σας αναθέτει επί της ουσίας τον ρόλο του ταξιθέτη. Τόσο απλοϊκό και πρωτότυπο συνάμα. Σε κάθε επίπεδο έχετε ένα σύνολο από ανθρώπους (ανθρωπόμορφα σχήματα, ορθότερα, αλλά τέλος πάντων) τους οποίους πρέπει να βολέψετε στις διαθέσιμες θέσεις. Ο καθένας τους όμως έχει τις δικές του προτιμήσεις: ένας θέλει παράθυρο, κάποιος νυστάζει και σε άλλον δεν αρέσουν οι έντονες μυρωδιές. Εσείς θα πρέπει να τους βάλετε στις σωστές θέσεις ώστε στο τέλος όλοι να είναι ικανοποιημένοι.

Το Is This Seat Taken? έχει μία ενδιαφέρουσα ποικιλία από περιβάλλοντα — και κατ’ επέκταση προκλήσεις: γήπεδα, πλοία, αίθουσες κινηματογράφου, εστιατόρια, λεωφορεία κ.α. Μοιραία, κάποια εξ αυτών επαναλαμβάνονται, αν και το παιχνίδι προσπαθεί να εισάγει νέους μηχανισμούς θέλοντας να κάνει λίγο πιο ενδιαφέροντα και πολύπλοκα τα πράγματα — από φαγητό και αντικείμενα στον χώρο, μέχρι κλιματισμό και φιλάθλους διαφορετικών ομάδων (αυτό το τελευταίο στο πλαίσιο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα).

Στη διάθεσή σας βρίσκονται πέντε χάρτες με πέντε ή έξι επίπεδα ο καθένας. Κάθε επίπεδο αποτελείται συνήθως από τέσσερις φάσεις (πίστες σαν να λέμε). Παίρνοντας άριστα μάλιστα σε έναν χάρτη, ξεκλειδώνετε ένα προαιρετικό bonus επίπεδο. Ο βαθμός δυσκολίας είναι φυσικά κλιμακούμενος, αν και δεν ένιωσα ούτε μία στιγμή να κολλάω κάπου, ακόμα κι όταν πλησίαζα στο φινάλε. Για την ολοκλήρωση του παιχνιδιού στο 100% χρειάστηκα όλες κι όλες πέντε ώρες.

Το υποτυπώδες στόρι του Is This Seat Taken? υπάρχει μόνο στη θεωρία. Το βρήκα εντελώς ανέμπνευστο και επέλεξα να το αγνοήσω. Το παιχνίδι άλλωστε δεν το έχει καμία ανάγκη αφού παίζεται ευχάριστα. Είναι αφάνταστα χαριτωμένο και έχει υπέροχο animation (τίποτα το υπερβολικό, τόσο όσο). Η δε μουσική είναι τόσο χαλαρή που παραπέμπει σε ASMR. Βρήκα τις αντιδράσεις των χαρακτήρων υπέροχες αλλά και χρήσιμες — όταν κάποιος είναι δυσαρεστημένος με τη θέση του θα το καταλάβετε από τη γκριμάτσα του καθώς θα κατσουφιάσει κατ’ ευθείαν.

Αν και το διασκέδασα, δεν θα με πείραζε αν το Is This Seat Taken? με παίδευε περισσότερο. Πώς να σας το πω, θα ήθελα να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει λίγο παραπάνω. Επίσης είμαι σίγουρος πώς θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη ποικιλία στα περιβάλλοντα αφού, κακά τα ψέματα, η επιστροφή στις ίδιες πίστες ήταν κομματάκι βαρετή  — έστω κι αν οι προκλήσεις ήταν κάπως πιο σύνθετες.

Εν κατακλείδι όμως, πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο και ενδιαφέρον puzzle game το οποίο δεν μπορώ παρά να συστήσω με το χέρι στην καρδιά. Το γεγονός ότι διατίθεται σε Switch και iOS, το καθιστά ιδανικό για τα μικρά καθημερινά διαλείμματά σας.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Αύγουστος 2025
Πλατφόρμες: PC, Switch, iOS

Η ιστορία του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στη Σικελία, την «πατρίδα» της cosa nostra, στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πρωταγωνιστής, Enzo Favara, είναι ένας από τους carusi, τα πιτσιρίκια που δούλευαν υπό άθλιες συνθήκες στα ορυχεία θείου. Μετά από ένα «θερμό» επεισόδιο, τα πρωτοπαλίκαρα της οικογένειας Spadaro που εκμεταλλεύεται το ορυχείο του Collezolfo ετοιμάζονται να τον σφάξουν, όμως ο Enzo τη γλιτώνει με παρέμβαση του Δον Bernando Torrisi ο οποίος και τον στρατολογεί στη δική του φαμίλια.

Η πλοκή έχει όλα όσα θα περίμενε να βρει κάποιος σε ένα μαφιόζικο παιχνίδι. Τον νεαρό που ξεκινά από χαμηλά κερδίζοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη της οικογένειας, τον αμείλικτο Δον, τον αχώνευτο κονσιλιέρε, τον συμπαθή μέντορα, τον φίλο που έχει τα μυαλά του πάνω απ’ το κεφάλι του, μία απαγορευμένη αγάπη, προδοσίες, αγώνα ταχύτητας (φόρο τιμής σε εκείνον του πρώτου Mafia, αν και πολύ πιο εύκολο), επιχειρήσεις που «ξεχνούν» να πληρώσουν το μηνιάτικο και φυσικά μπόλικη Ιταλία.

Ο Enzo, όπως και οι άλλοι άνθρωποι της φαμίλιας, κάνει απλά τα θελήματα του Δον, οπότε οι αποστολές του Mafia: The Old World δεν διεκδικούν Όσκαρ πρωτοτυπίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις θα αναγκαστείτε να υιοθετήσετε stealthy προσέγγιση, σε άλλες θα έρθετε προ τετελεσμένου γεγονότος με το πιστολίδι να έχει ήδη ξεκινήσει και σε κάποιες θα κάνετε απλά τον σοφέρ. Αν και προτιμούσα σε κάθε ευκαιρία να περνώ απαρατήρητος, το παιχνίδι τικάρει όλα τα κουτάκια ενός cover shooter, έστω κι αν η AI θα μπορούσε να ήταν κατά τι καλύτερη.

Σε κάποια σημεία της πλοκής, θα κληθείτε να μονομαχήσετε με συγκεκριμένους αντιπάλους χρησιμοποιώντας μαχαίρια σε μάχες ένας προς έναν. Αν και δεν είναι καθόλου δύσκολες, τουλάχιστον συνιστούν κάτι διαφορετικό. Όσο για τα μέσα μεταφοράς, μπορείτε να επιλέξετε μεταξύ αλόγων και αυτοκινήτων. Τα δεύτερα ήταν τόσο ξεχωριστά λόγω της εποχής που πρακτικά κατέληξα να τα χρησιμοποιώ συνέχεια.

Η ατμόσφαιρα του Mafia: The Old Country είναι καταπληκτική. Δεν έχει γίνει πιστή αναπαράσταση της Σικελίας όμως τα vibes είναι αυτά που πρέπει. Ατέλειωτοι αμπελώνες, χωματόδρομοι που οδηγούν σε οικισμούς «σκαρφαλωμένα» σε βουνά, κτήματα γεμάτα με πορτοκαλιές και λεμονιές και κεφαλοχώρια γεμάτα ζωή συνθέτουν ένα μεσογειακό σκηνικό που όμοιό του είχα να δω από το Blood and Wine του The Witcher 3. Επέλεξα voice-overs στα Σικελικά με αγγλικούς υπότιτλους και δεν το μετάνιωσα, ακόμα κι όταν η δράση διαδραματιζόταν ακατάπαυστα. Σας το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, ο χάρτης είναι γεμάτος με collectibles, κάτι που μου έκανε εντύπωση μιας που το παιχνίδι δεν σας δίνει τον χρόνο να τον εξερευνήσετε. Η μία αποστολή διαδέχεται την άλλη και σχεδόν πάντα θα έχετε κάτι να κάνετε χωρίς τη δυνατότητα να ξεστρατίσετε. Το καλό με αυτή την προσέγγιση είναι πως το αποτέλεσμα είναι μεστό και το στόρι δεν χάνει το μομέντουμ του. Δεν θα με χάλαγε να μπορούσα να εξερευνήσω τον κόσμο του αλλά νομίζω θα ζήσω με αυτό.

Το Mafia: The Old Country δεν κάνει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Προσφέρει ικανοποιητικό gameplay και αφηγείται μία ιστορία απόλυτα προβλέψιμη μεν, με αρχή, μέση και τέλος δε. Αν το αντιμετωπίσετε σαν μια σειρά με 15 επεισόδια της μισής ώρας, νομίζω πως θα σας αρέσει.

Μου θύμισε: Mafia
Κυκλοφορία έκδοσης: Αύγουστος 2025
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PC

Το Atomfall είναι ένα action-adventure, τα γεγονότα του οποίου εξελίσσονται πέντε χρόνια μετά τη φωτιά στο Γουίντσκεϊλ στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 1957. Πρόκειται για ένα πραγματικό γεγονός, το οποίο αποτελεί μέχρι και σήμερα το χειρότερο πυρηνικό ατύχημα στην ιστορία της χώρας και ένα από τα χειρότερα στον κόσμο. Το στόρι θέλει την κατάσταση να είναι πολύ πιο σοβαρή βέβαια, με την ευρύτερη περιοχή, μολυσμένη με ραδιενεργά και άλλα αγνώστου προέλευσης στοιχεία, να βρίσκεται σε καραντίνα και χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο.

Ο πρωταγωνιστής ξυπνά σε ένα υπόγειο καταφύγιο έχοντας — πολύ βολικά — υποστεί αμνησία και κάπως έτσι το παιχνίδι ξεκινά. Η όλη ιδέα είναι αρκετά έξυπνη αφού σας δίνει ως μόνο στόχο την απόδρασή σας από τη ζώνη και μαζί της την ελευθερία να ακολουθήσετε την πορεία που προτιμάτε. Αν θέλετε φερ’ ειπείν, μπορείτε να σκοτώσετε κάθε NPC που συναντάτε άνευ λόγου και αιτίας. Οι ενέργειές σας θα έχουν συνέπειες, φυσικά, αλλά όπως και να ‘χει, η βία αποτελεί μία απόλυτα αποδεκτή επιλογή.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, ωστόσο, θα πρέπει να πείτε αντίο στην αρκετά πλούσια ιστορία, αλλά και στην ευκαιρία να ανακαλύψετε τα πραγματικά κίνητρα των διαφόρων πλευρών — από τον στρατό και μια φυλακισμένη επιστήμονα, μέχρι τον εφημέριο του μοναδικού χωριού της περιοχής και έναν μυστηριώδη τύπο που επικοινωνεί μαζί σας, καλώντας σας στους κόκκινους τηλεφωνικούς θαλάμους. Η μόνη μου ένσταση σχετικά με τις παρατάξεις έχει να κάνει με τους δρυΐδες — τους οποίους βρήκα κομματάκι εκτός θέματος.

Το gameplay περιλαμβάνει πρωτίστως εξερεύνηση και δευτερευόντως μάχες, με τη δράση να εκτυλίσσεται σε πέντε χάρτες. Ως προς τα quests, το Atomfall σας δίνει απλά οδηγίες για το πού θα βρείτε τι — ξεχάστε τους οδηγούς και τις ενδείξεις στον χάρτη. Η προσέγγιση αυτή μου άρεσε πολύ αν και, μεταξύ μας, οι χάρτες είναι αρκετά μικροί, οπότε, λίγο να σας αρέσει το ψαχούλεμα, θα ανακαλύψετε τα πάντα θέλοντας και μη. Τέλος, δεν θα έλεγα όχι σε ένα σύστημα fast travel αφού το διαρκές πηγαινέλα κάπου με κούρασε.

Οι μάχες δεν διεκδικούν δάφνες ποιότητας. Η AI μάλλον πάσχει κι αν έχετε εξοπλιστεί με τα κατάλληλα πιστόλια, τουφέκια και βόμβες, ώστε να χτυπάτε εξ αποστάσεως, δεν θα κινδυνεύσετε καθόλου. Το δε stealth, αν και αρχικά μοιάζει να έχει προοπτικές, σύντομα καθίσταται αχρείαστο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι να δυσκολεύτηκα πουθενά, ακόμα κι όταν ήρθα αντιμέτωπος με αντιπάλους πολύ πιο… τρομακτικούς από τους υπόλοιπους.

Ο τρόπος που θα ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις των NPC στο βασικό αλλά και τα δευτερεύοντα quests, είναι καθαρά στο χέρι σας και δεν είναι δύσκολο να κρατήσετε άπαντες ικανοποιημένους μέχρι ενός σημείου. Στο Atomfall δεν υπάρχουν XP και levels. Συλλέγετε εγχειρίδια και stimulants με τα οποία ξεκλειδώνετε και μαθαίνετε skills. Να έχετε υπ’ όψιν, τέλος, ότι το παιχνίδι δίνει έμφαση στο crafting αλλά και στη διαχείριση του inventory σας — μην παραμελήσετε κανένα από τα δύο.

Το Atomfall δεν με χάλασε καθόλου. Στην αρχή ήταν ο βρετανικός βορράς που με ιντρίγκαρε, γρήγορα όμως ανέλαβε δράση η πλοκή του, που με κράτησε σε εγρήγορση μέχρι το τέλος — χρειάστηκα περίπου 26 ώρες για να το ολοκληρώσω. Επαναλαμβάνω ότι δεν είναι Fallout, αλλά αν αναζητάτε μια ευχάριστη περιπέτεια και τυγχάνει να είστε και φαν των πυρηνικών σκηνικών, είναι μία καθ’ όλα αξιόλογη επιλογή.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Μάρτιος 2025
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC

Το παιχνίδι δεν χάνει ευκαιρία να αναδείξει τις καταβολές του: από τα ονόματα και τα ρούχα των χαρακτήρων, μέχρι το υπέροχο — και γεμάτο ακορντεόν — soundtrack και τον αφύσικα παραμορφωμένο Πύργο του Άιφελ που δεσπόζει στη Lumiere, το νησί που ζουν οι επιζώντες. Όχι ότι αυτό προκαλεί έκπληξη. Μιλάμε άλλωστε για το δημιούργημα ενός αμιγώς γαλλικού στούντιο, με παρουσία σε Παρίσι και Μονπελιέ, που ιδρύθηκε από πρώην υπαλλήλους της Ubisoft.

Στον κόσμο του Clair Obscur: Expedition 33 η ζωή κυλά βάσει ενός ιδιότυπου κύκλου. Κάθε χρόνο μία θεϊκή οντότητα, η Paintress, ζωγραφίζει έναν αριθμό. Όσοι είναι μεγαλύτεροι από την ηλικία που αντιπροσωπεύει αυτός, πεθαίνουν ακαριαία, με τους υπόλοιπους να καλούνται να αντέξουν τον πόνο της απώλειας και να συνεχίσουν. Προσπαθώντας να σπάσουν τον κύκλο, οι κάτοικοι της Lumiere οργανώνουν εκστρατείες, όμως μέχρι στιγμής και παρά την πρόοδο που σημειώνεται χρόνο με τον χρόνο, καμία δεν έχει πετύχει τον στόχο της.

Το παιχνίδι ασχολείται με την 67η τέτοια εκστρατεία — την Expedition 33. Οι χαρακτήρες που την απαρτίζουν και με τους οποίους θα παίξετε είναι όλοι ξεχωριστοί. Ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα, όμως όλοι διαθέτουν σπουδαίο βάθος, αποκαλύπτοντας σταδιακά πτυχές της προσωπικότητάς τους. Οι ερμηνείες του καστ που παραπέμπει σε παραγωγή του Netflix (Charlie Cox, Andy Serkis, Jennifer English, Kirsty Rider, Shala Nyx κ.α.) ενισχύουν ακόμα περισσότερο την παρουσία τους. Ως προς το στόρι, αρχικά θα έχετε απορίες όμως σταδιακά αυτές θα αρχίσουν να λύνονται. Από ένα σημείο και μετά, η πλοκή ξεφεύγει εντελώς με τον τίτλο να μη φοβάται ούτε να σοκάρει, ούτε να αποκαλύψει στον παίκτη την πλήρη διάσταση του κόσμου του.

Βρήκα απολαυστική τη διαμόρφωση των χαρακτήρων. Πέραν των attribute points που θα κατανείμετε, θα ξεκλειδώσετε skills και θα επιλέξετε pictos (σαν να λέμε abilities) τα οποία διαθέτουν και παθητικά bonuses, τα luminas. Κάθε lumina έχει κάποιο κόστος με τον εκάστοτε χαρακτήρα να έχει συγκεκριμένους πόντους για δαύτα — θα χρειαστεί να τα επιλέξετε προσεκτικά. Αυτό επιτρέπει τη δημιουργία πανέξυπνων combos, ειδικά αν φροντίσετε skills, pictos και luminas μεταξύ των μελών της ομάδας σας να αλληλοσυμπληρώνονται. Και σε τελική ανάλυση, αν κάτι δεν σας αρέσει, ξαναστήνετε έναν ή περισσότερους χαρακτήρες απ’ την αρχή.

Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι υπέροχος από κάθε άποψη, γεμάτος χρώματα και καλλιτεχνικές πινελιές που τον κάνουν να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Η αισθητική του αντλεί έμπνευση από τη Belle Epoque, μία εποχή που δεν έχει εξερευνηθεί ιδιαίτερα στο gaming, κλέβοντας τις εντυπώσεις. Τα διάφορα δε art nouveau στοιχεία δημιουργούν ένα υπέροχο κοντράστ με τους κάθε λογής αντιπάλους που μοιάζουν να έχουν βγει από τη σειρά Souls. Η πλοήγηση γίνεται μέσω ενός ολοζώντανου χάρτη με μεγεθυμένο το avatar σας (είπαμε, JRPG), αν και η απουσία σημειώσεων ή έστω βασικών οδηγών/pins θα κάνει τη ζωή σας αχρείαστα δύσκολη.

Τα διάφορα dungeons είναι γραμμικά. Υπάρχουν μεν πράγματα προς ανακάλυψη, αλλά η πορεία που θα ακολουθήσετε είναι συγκεκριμένη. Οι μάχες ξεκινούν μόλις πλησιάσετε — ή σας πλησιάσει — κάποιον αντίπαλο και εξελίσσονται σε γύρους. Επιτίθεστε επιλέγοντας κάποιο από τα ενεργά σας skills, αντικείμενο ή τη βασική σας επίθεση, ενώ αμύνεστε με τον κατάλληλο μηχανισμό — dodge, parry ή jump. Όλοι βασίζονται στο timing, με το dodge να είναι το ευκολότερο όλων και εκείνο το οποίο κατέληξα να χρησιμοποιώ κυρίως.

Το περιεχόμενο είναι άφθονο — οι 62 ώρες που πέρασα παίζοντας θα μπορούσαν άνετα να είναι περισσότερες αν δεν η λίστα μου δεν ήταν τόσο ασφυκτικά γεμάτη. Έφτασα λίγο πάνω από το level 60 και υπήρχαν ακόμα μάχες που δεν είχα καμία ελπίδα να κερδίσω. Η μόνη μου ένσταση αφορά τη χαοτική διαφορά ανάμεσα στα επίπεδα δυσκολίας. Στην τελική μάχη που δεν μπορούσα να περάσω με τίποτα, κατέβασα το επίπεδο και ξαφνικά η ζημιά που δεχόμουν έπεσε από 2500 σε 60, αφαιρώντας κάθε αίσθηση πρόκλησης.

Το Clair Obscur: Expedition 33 είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που πραγματεύεται πολλά και «βαριά» θέματα — το τέλος, την απώλεια, τις θυσίες, τη ματαιότητα. Είναι όμως ένας τίτλος που παίζεται ευχάριστα, ένας φόρος τιμής στα JRPG και παράλληλα απόδειξη του τι θα μπορούσε να κάνει η Ubisoft σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Απρίλιος 2025
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PC

Εδώ βέβαια δεν έχουμε να κάνουμε με μουσείο αλλά με ένα πρόγραμμα υπνοθεραπείας του ινστιτούτου Pierce. Τα όσα ελάχιστα γνωρίζετε για το σενάριο φτάνουν σε εσάς μέσω ηχογραφημένων μηνυμάτων του επικεφαλής του προγράμματος, Dr. Glenn Pierce και πέραν αυτών δεν ξέρετε τίποτε άλλο. Θεωρητικά ένα προσεγμένο στόρι θα μπορούσε να προσδώσει μία ακόμα διάσταση στο παιχνίδι. Δυστυχώς αυτό του Superliminal δεν είναι επ’ ουδενί τέτοιο. Προσωπικά δεν με άγγιξε καθόλου, οπότε έστρεψα την προσοχή μου εξ αρχής στο gameplay.

Εδώ είναι άλλωστε και το «ζουμί», αφού έχουμε να κάνουμε με ένα puzzle game πρώτου προσώπου που «παίζει» με την έννοια της προοπτικής. Φέρτε, για παράδειγμα, ένα κουτάκι αναψυκτικού κοντά στο πρόσωπό σας και κατόπιν αφήστε το στον χώρο μακριά σας. Εκείνο θα διατηρήσει τις διαστάσεις του με αποτέλεσμα να έχετε πλέον ένα γιγάντιο αντικείμενο — στο οποίο φερ’ ειπείν μπορείτε να ανέβετε. Κάντε την αντίστροφη κίνηση και το κουτάκι θα συρρικνωθεί μπροστά σας — καταλαβαίνετε το σκεπτικό.

Η λογική είναι μεν απλή αλλά απόλυτα διασκεδαστική. Κάθε δωμάτιο ή διάδρομος που βρίσκεστε αποτελεί και ένα ξεχωριστό επίπεδο — υπάρχουν πόρτες που λειτουργούν ως «στεγανά». Εσείς καλείστε να χρησιμοποιήσετε πολύ συγκεκριμένα αντικείμενα (σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και ένα) για να αποκτήσετε πρόσβαση στον επόμενο χώρο. Σε κάποιες περιπτώσεις η έξοδος είναι προφανής, σε άλλες πάλι θα πρέπει να σκεφτείτε… out of the box (thank me later).

Λίγο μετά τα μισά του παιχνιδιού, όταν και η θεραπεία σας θεωρητικά θα ολοκληρωνόταν, το σύστημα ενημερώσεων σας πληροφορεί πως κάτι έχει πάει λάθος (μην ανησυχείτε, δεν είναι spoiler). Κάπου εκεί είναι που το Superliminal περνά στην επόμενη φάση του, εισάγοντας στο ρεπερτόριό του και τις οφθαλμαπάτες: κλωνοποιημένα αντικείμενα, πράγματα ζωγραφισμένα σε τοίχους που αποκτούν υλική διάσταση μόλις τα δείτε υπό τη σωστή γωνία, μινιατούρες των χώρων που βρίσκεστε κ.α.

Τα παζλ παραμένουν ενδιαφέροντα ως το τέλος. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν πως αν και σε ορισμένες περιπτώσεις είχα στη διάθεσή μου ένα αντικείμενο όλο κι όλο, χρειάστηκε να σκεφτώ αρκετά ώστε να καταλάβω τι έπρεπε να κάνω με δαύτο. Ο δε βαθμός δυσκολίας είναι κλιμακούμενος χωρίς όμως να ξεφεύγει. Ειλικρινά δηλαδή δεν κόλλησα κάπου. Σε περίπου πέντε ώρες είχα ξεμπερδέψει με το παιχνίδι.

Η αλήθεια είναι πως το Superliminal μου θύμισε στην αρχή πολύ έντονα το The Stanley Parable. Μετά το πρώτο τέταρτο όμως κατάλαβα ότι δεν είχε την παραμικρή σχέση μαζί του, οπότε μην κάνετε το ίδιο λάθος. Πρόκειται για ένα αξιόλογο puzzle game το οποίο είναι ό,τι πρέπει για να κρατήσει το μυαλό σας σε εγρήγορση για δυο-τρεις μέρες.

Μου θύμισε: -
Κυκλοφορία έκδοσης: Νοέμβριος 2019
Πλατφόρμες: PS5, Xbox Series X|S, PS4, Xbox One, PC, Switch, iOS